De vraag die ik mezelf altijd stel wanneer ik in een nieuwe situatie zit of nieuwe mensen leer kennen. Ik ben zelf heel open over mijn autisme maar zijn de mensen om mij heen daar wel klaar voor en misschien nog wel meer de vraag, waarom zou ik het vertellen?

Ik heb niet altijd ‘last’ van mijn autisme waardoor ik het ook niet altijd het gevoel heb dat ik het moet zeggen. Ik vind mezelf ook niet heel er anders dan iemand anders. Ieder heeft zijn plus- en minpunten. Maar alsnog ben ik er heel erg open over. Want hoe mooi kan het zijn om het standaardbeeld van autisme te kunnen veranderen bij mensen. Dit standaardbeeld is iets wat is wel echt verschrikkelijk vindt, want dit is vaak gebaseerd op de trekjes die mannen hebben. Als ik naar mezelf kijk kan ik me in heel veel niet vinden. Als ik kijk naar hoe autisme bij vrouwen is, dan kan ik me er goed in vinden. Het feit dat ik er heel open over ben zorgt er in mijn directe omgeving ook voor dat ik daardoor ook begrepen wordt. Maar wat als ik mensen niet ken of in een nieuwe situatie ben? Dat is altijd even aftasten. Ik ga meestal op mij gevoel af. Zeg ik het meteen? Dat niet. Juist omdat ik niet wil dat mensen mijn leren kennen als de persoon met autisme maar als mij. En ik schaam me zeker niet maar ik ben niet mijn autisme. Nu ben ik eerlijk, ik heb niet op de meest subtiele laten weten dat ik autisme heb. Op een persoonlijke blog heb ik een coming-aut gedaan en met iedereen gedeeld hoe alles gegaan, van het proces tot de diagnose in details. Dit gaf mij de ondersteuning als het zelf even niet kon uitleggen. Ik zei dan, je kan mijn blog wel lezen, daar staat alles op. Na het delen ervan ben ik er ook steeds meer over gaan praten. Maar wat als je het deelt? Dan geef ik meestal meteen aan hoe het precies zit en waaraan je kan het kan merken. En altijd, mocht er iets zijn of kunnen ze met altijd erover vragen.

Het kan helpen om met anderen die bijvoorbeeld ook autisme hebben het hierover te hebben. En dat heb ik ook gedaan. Ik heb ook aan anderen gevraagd hoe zij hier mee om zouden gaan. Een groot deel gaf aan het alleen te zeggen als het van toepassing is, bijvoorbeeld door werk of omdat er ondersteuning nodig is. Maar veel geven ook aan het steeds minder snel te gaan zeggen. Eén reactie laat daarin dit duidelijk zien: “Ik merk dat ik het steeds vaker deel maar aan de andere kant soms denk… dit is wie ik ben en we hebben allemaal een bepaalde manier van denken en leven en hoeven daar geen verantwoording voor af te leggen”. Ook hoor ik dat mensen het pas zeggen wanneer ze er dingen lastig worden en je er tegenaan loopt. Eén persoon geeft aan het juist vaker te zeggen omdat hierdoor kan worden verklaard waarom er op een bepaalde manier gereageerd wordt. Zo zie je, hele wisselende antwoorden.

Er is ook niet één goed antwoord op te geven, dat is het mooie maar ook het moeilijke van deze vraag/kwestie. Mijn advies zou altijd zijn, doe wat goed voelt. Dus zet zeker niet meteen alles online als je dit niet wil, dit paste juist op dat moment wel bij mij. Zou ik het nu anders doen? Dat weet ik niet maar gelukkig hoeft dat ook niet. Vergeet niet dat veel mensen er wel voor je zijn en ze je willen helpen of ervoor willen zijn. Het is best wel eng om te doen maar weet dat het uiteindelijk wel goed komt.