Het mooiste wat er is als je iemand hebt je liefhebt en wederzijds. Nu is voor de één makkelijker dan de andere, maar wat als je ook nog iets hebt wat het nog moeilijker kan maken. Te beginnen bij het daten. Iets was mij altijd stress heeft gegeven, ook voor mijn diagnose. Maar ik denk dus juist dat daten, nu ik wel een diagnose heb, makkelijk is geworden.

---

Even kort mijn verhaal. Ik heb tot best wel laat geen interesse gehad in daten, relaties of überhaupt aan jongens gedacht. Een deel dat erin meespeelde dat ik overgewicht had als kind en er alleen maar op een negatieve manier naar mij gekeken werd. Ik was onzeker over mijn eigen zelfbeeld. Ik ben toen in een periode veel afgevallen en ja, dat hielp zeker mee. Die kilo’s zijn er door de jaren heen wel weer bij gekomen maar heb daardoor wel meer de behoefte gehad om te daten, of om het tenminste te proberen. Een paar keer leek het erin te zitten maar soms zonder rede geen contact meer. Zelfs in de periode dat ik mijn diagnose kreeg was ik aan het daten, maar dit liep niet omdat ik niet kon rekenen op de ander. Ik heb 1.5 een relatie gehad maar ben inmiddels weer single. Hier kom ik in een latere blog op terug. Ik ben nog niet echt aan het daten geslagen maar kijk wat om me heen. Wel weet ik nu wat ik zoek/nodig heb binnen een relatie en dan pak je het natuurlijk anders aan dan ervoor.

Mensen beginnen vaak met daten omdat ze een partner willen, ervaring willen opdoen, erbij willen horen of willen ontdekken of een vriendschap meer kan brengen. Redenen om niet te gaan daten kunnen zijn dat het te veel spanning geeft, je nog op zoek bent naar jezelf of gewoon lekker single wil zijn. Het is natuurlijk niet verplicht om te daten maar in de huidige maatschappij wordt het wel als iets normaals gezien. Maar hoe begin je met daten? Daten kan veel onzekerheid met zich meebrengen. Vind de ander mij wel leuk? Moet ik mezelf beter voordoen? Is het contact oké? De eerste stap ik dan ook best heel eng. Het kan fijner zijn om gevraagd te worden maar ook die kan onzekerheid met zich meebrengen. Want zeg je dan automatisch ja omdat je wil voldoen aan wensen van een ander? En dan het flirten… Mensen met autisme hebben soms meer moeite om dit te herkennen. Zelf flirten kan natuurlijk ook maar dit is vaak wel een stap. Het ligt natuurlijk aan de persoon zelf, de één kan dit beter dan een ander. Dit is heel duidelijk de lezen in een artikel van net NVA. De één zoekt juist de onzekerheid op en andere is juist op latere leeftijd pas gaan daten omdat het nog niet goed voelde. Wel is duidelijk te lezen dat mensen wel bewuster zijn gaan daten omdat ze beter weten wie ze zijn en wat ze willen. Als ik naar mezelf kijk denk ik dat ik het flirten van een ander niet altijd door heb gehad. Soms misschien te praktisch ingesteld denk ik.

Als de grote wereld te eng is hebben we altijd nog de onlinewereld. In de blog heb ik hier ook wel iets over geschreven. Daten in de onlinewereld is makkelijke toegankelijk, geeft meer controle en je weet dat een ander ook op zoek is naar liefde. Je kan elkaar eerst wat beter leren kennen door elkaar vragen te stellen, je kunt nadenken over wat je gaat sturen en verwachtingen naar elkaar uitspreken. Hierdoor wordt het in het ‘echt’ afspreken misschien minder spannend. Het kan ook nadelig zijn omdat je niet 100% kan weten dat de persoon van de foto’s ook de persoon achter de berichten is. Ook kan er ongewenst gedrag voorbijkomen. Deel daarom nooit te snel je persoonlijke gegevens als je adres en telefoonnummer. Online daten kan ook juist een nadeel zijn omdat je niet iemand ziet. Berichten kunnen anders overkomen dan dat ze bedoeld worden. Ook kan makkelijker het contact verbroken worden doordat je een persoon niet ziet, één keer op een kruisje drukken en het hele gesprek en het contact is weg.

Het maakt niet uit of je online of fysiek date maar wanneer zeg je dat je autisme hebt? Wanneer je autisme zich ook fysiek uit is dit natuurlijk anders maar als je het niet ziet? Het is hoe je er zelf in staat maar wanneer iets uit lijkt te lopen op wat serieus dan is het misschien wel handig om te vertellen. Ik doe er niet al te geheimzinnig over, ook omdat ik mezelf vaak wel goed kan uitleggen. Ik merk snel genoeg aan iemand wanneer ik het wel of niet kan zeggen. Het kan ook juist helpen om het te zeggen wanneer je iemand leert kennen, zo staan ze niet voor verrassingen en kan je er een goed gesprek over hebben.

---

Ik merk dat ik veel over dit onderwerp kan schrijven en daarom komen er meerdere delen over dit onderwerp online. Een overload aan informatie is ook niet wat ik prettig zou vinden en door het op te delen kan ik meer op de punten ingaan. Natuurlijk sluit ik af met een aantal tips m.b.t. daten:

• Wil je gaan daten maar vind je dit spannend? Praat hier met mensen over die je vertrouwd of hier ervaring mee heeft. Zo kan je tips vragen en het kan helpen om de spanning te verminderen
• Weet dat daten ook tot niets kan uitlopen. Dit gebeurt vaker maar wees vooral niet teleurgesteld, het lijkt misschien niet zomaar er zwemmen meer vissen in de zee.
• Je bent niet alleen als het daten moeizaam loopt, er zijn platformen en groepen waar je dit kun bespreken.
• Zie je autisme niet als een struikelblok op de weg. Het is nu onderdeel van jezelf en je kan alleen maar jezelf zijn. Kan een ander hier niet mee omgaan dan is dat hun probleem en niet die van jou.
• Wil je online daten? Onderzoek welk platform het beste bij jou past. Zo is er ook een datingapp voor mensen met autisme. De app is eenvoudiger gebouwd, bied tools om een gesprek te starten en bied een datingcursus aan.