Autisme binnen een relatie wordt vaak gezien als een extra uitdaging. In een relatie moet je altijd rekening met elkaar houden dus is er wel een verschil tussen een normale relatie en een relatie waarin iemand een diagnose heeft? Ik kan er niet over oordelen want ik heb nog nooit een relatie gehad zonder dat autisme een rol speelde. En kan er een verschil zitten tussen het hebben het al hebben van de diagnose en nog in het proces zitten van.

---

In een relatie zijn een aantal aspecten belangrijk, denk aan communicatie, elkaar begrijpen en voor de meesten ook het seksuele aspect ervan. Mensen met autisme kunnen moeite hebben met deze aspecten wat kan zorgen voor moeilijkheden. Wanneer je al een diagnose hebt weet je vaak iets meer over jezelf en hoe met je autisme om te gaan maar het kan ook zo zijn dat je midden in het proces zit van een diagnose en je jezelf ook nog ‘leert’ te begrijpen. Maar een relatie heb je met zijn tweeën en dat jouw autisme ook invloed kan hebben op een ander. Wat zijn aspecten waar een partner moeite mee kan hebben?

Te beginnen bij dat je niet in een ander zijn hoofd kan kijken en dat het ‘begrijpen’ van hoe dingen werken voor iemand met autisme soms lastig kan zijn. Helemaal met het idee dat ieder zijn/haar autisme anders is. Je kan iemand kennen waardoor je denkt iemand te begrijpen maar toch kan het opeens heel anders. Struikelblokken in een relatie kunnen zijn: het gevoel te hebben moeten inleveren, geen flexibiliteit, minder samenhorigheid, (on)duidelijke communicatie en het minder goed aanvoelen van een gevoel. Gevolgen voor een partner kunnen zijn dat er minder zelfvertrouwen is,  zich eenzaam kunnen voelen of dat de omgeving geen begrip heeft voor jou plaats in de relatie. Sommige mensen met autisme hebben bepaalde routines en structuren en kunnen het moeilijk vinden als dit verandert. Voor de partner is het misschien iets kleins maar de ander kan hier door ‘vastlopen’. Wanneer je samen bent of samen gaat wonen kan dit ook best een lastig punt zijn voor de partner. Maar wat de relatie vastloopt? Begin altijd met praten. Vertel beide jullie kant van het probleem en waar je precies tegenaan loopt. Zo kan je elkaar beter leren begrijpen. Moet meteen nadat het gebeurt gaan praten? Dat kan maar ieder heeft misschien zijn/haar tijd nodig maar wacht ook zeker niet te lang. Ook is het niet te bedoeling dat er oude koeien uit de sloot worden gehaald. Hierdoor stapelt het juist alleen maar op en kan het ook snel teveel worden. Lukt het niet om er samen uit te komen, denk aan een cursus of eventueel een therapeut. Wees vooral niet bang om hulp te zoeken, al wil een ander dat niet meteen. Het kan helpen om zelf al een stap te maken om de relatie te verbeteren

Maar is autisme in een relatie altijd een struikelblok? Zeker niet! Alles heeft een positieve kant, als deze maar gezien kan worden. In een brochure van het NVA noemen ze een aantal dingen als: een doorzetter, creativiteit, muzikaliteit, het bieden van zekerheid en het kunnen hebben van veel kennis. Ook staat er dat iemand het juist leuk is dat iemand anders dan ‘gemiddeld’ is, voor zover je dit kan bepalen.

Liever schrijf ik niet teveel over mijn privéverhaal, gezien ik niet weet hoe de ander hierin staat. Wat is wel kan zeggen is dat ik denk dat niet perse mijn autisme een belangrijke rol heeft gespeeld in het uitgaan van de relatie maar hetgeen wat mijn autisme meer heeft geprikkeld. Uiteindelijk lukte het hebben van een relatie mij niet meer, wetende dat ik de ander pijn zou doen. Maar ik moest eerst voor mezelf kiezen en ontdekken wat het nu was. Ik weet het, denk ik, nu en dat is het belangrijkste.

---

Er zijn nu drie delen geweest over de liefde en ik denk dat ik nog één deel erover kan schrijven, omgaan met het uitgaan van een relatie. Maar dat is hopelijk niet hoe een relatie hóórt te eindigen. Dus zorg voor elkaar, leer elkaar te begrijpen en vind het positieve in een relatie. Lukt het niet? Misschien heb je dan baat bij het lezen van de blog van volgende week.