Het klinkt zo simpel maar wist je dat rust in het hoofd van iemand met autisme eigenlijk nooit er is. Soms lijkt het echt wel zo maar elk moment kan er wel weer een gedachte oppoppen. Simpele dingen die mensen kunnen zien als rust bijvoorbeeld pauze tijdens je werk of even chillen op het terras kunnen juist meer prikkels geven. Rust is dit jaar het thema van de week van autisme.

---

Iedereen zoekt rust, of je nu wel of niet autisme hebt. Voor de één is rust even naar de stad gaan, een rondje lopen of naar muziek luisteren. Een ander heeft pas rust als ze echt geen prikkels hebben, gordijnen dicht en liggend op bed. Voor sommige is een uur voldoende, voor anderen kan dit een hele dag zijn. Wat is rust voor mij? Rust is iets wat niet perse één vaststaand iets is. Het ene moment kan dat muziek zijn, even sporten of door te gamen. Even niet na hoeven te denken over mijn ‘echte’ leven. Maar ik heb ook momenten dat ik mezelf echt even moet terugtrekken. Lampen uit, gordijnen dicht en geen geluid om me heen. Gewoon even niks.

Al kan ik nooit ‘niks’ aan mijn hoofd hebben. Het hoofd blijft wel doorgaan maar op een iets rustiger tempo.

De maatschappij waarin we leven is niet echt gebaseerd op rust. Deadlines hier en daar, agenda’s die vol worden gepland en de verwachting dat je je omringd door mensen en gezellig dient te zijn. Als je studeert wordt er steeds meer verwacht van je eigen zelfstandigheid en planning, je moet samenwerken en de druk van een tentamen of het inleveren van een verslag loopt op. In het werken wordt er verwacht dat je professioneel bent, dat je sociaal bent en een praatje doet en dat je je aanpast aan wanneer het van je gevraagd wordt. In deze beschrijving past autisme niet altijd thuis en gaan mensen met autisme over grenzen heen. Wij passen ons wel aan aan wat anderen van ons verwachten maar andersom wordt dit vaak niet gedaan. In mijn opleiding stonden er gesprektechnieken centraal en één ervan was de vraag stellen: ‘Stel je voor dat je morgen wakker wordt en de wereld is helemaal anders, hoe zou deze er dan uitzien?’. Een vraag die mij heel veel kriebels geeft maar als ik zou moeten antwoorden zou dat een wereld zijn waarin we minder van elkaar verwachten, we een open blik hebben en er ruimte is voor een ieder om te zijn wie de wil zijn. Dar je je niet hoeft te verschuilen achter excuses of moet uitleggen waarom je dingen doet. Een wereld waarin meer rust is om echt na te kunnen denken.

Een droombeeld? Ja. Want de realiteit is dat dit niet zo snel zal gaan gebeuren. Ja, het gaat al beter dan jaren geleden maar ik denk dat ik, nooit echt rust zal krijgen als de maatschappij niet wil aanpassen. Het enige wat ik kan doen is me niet altijd gaan aanpassen aan de maatschappij, om voor mezelf op te komen en voor anderen die dit nodig hebben. Om te laten zien dat wat er van mensen gevraagd wordt soms echt teveel is. Ik hoop dat ieder op een manier voldoende rust kan vinden om en dat begint denk ik met zelfreflectie en door te gaan praten. Bijvoorbeeld op je werk in gesprek te gaan wat er nodig is beter te kunnen werken door een rustigere ruimte te hebben, afspraken te maken of misschien deels thuis te werken. Of met je vrienden te praten over wat je nodig hebt bijvoorbeeld door een keer een verjaardag over te slaan of niet elk weekend op stap te gaan. Op deze manier kan je meer rust creëren, bij jezelf maar ook bij de mensen om je heen.

---

Zoals ik zei, rust klinkt simpel maar dat is het niet. Vind je het familie of vriend lastig om in te schatten wat iemand met autisme nodig heeft qua ‘rust’. Vraag het gewoon. En al die persoon het niet weet, probeer er samen achter te komen. Een wereld waar ieder zijn ‘rust’ een plekje heeft is misschien wel heel lastig laten we allemaal een stap zetten dan komen we een heel eind.