Een wereld vol verwachten, een wereld waarin goed doen wordt beloond en je wil voldoen aan deze verwachtingen. Ik wil ook voldoen net als verwachtingen net zoals mensen zonder een etiket. Maar misschien wil ik wel meer voldoen aan het normale en ben ik misschien toch wel anders.

Als ik eerlijk ben is dit voor mij de afgelopen tijd een belangrijk onderwerp. Er is onzekerheid gekomen, en die onzekerheid heeft mentaal en fysiek een plekje gevonden wat me even dwars zit. Stress, veel emotie en beklemmend gevoel wat zich fysiek uit. De paniek die met het mentaal brengt en niet wetend waarom deze paniek er is. Na 5 paniekaanvallen in één weekend wist ik, ik moet hulp hebben want dit gaat niet zomaar weg. En dat wanneer het net niet uitkomt. Inmiddels ben ik mentaal iets rustiger waardoor ik helderder kan denken maar het lichaam staat vaak nog in een nood-stand. Een teken dat het even teveel is.

En dit is moeilijk om aan toe te geven. Al meerdere mensen hebben al gezegd dat het nu om mezelf gaat en ik de ander even moet vergeten. En ja, hoe makkelijk het is om te zeggen, moeilijker kan het zijn om dit ook te accepteren. Ik weet hoe belangrijk ikzelf ben, en ik sta hier ook zeker achter maar er zitten er zitten gevoelens die dit dwarsbomen. Misschien is het koppig zijn of jezelf willen bewijzen maar na al die paniek ging ik gewoon door. Even het masker op en gewoon je ding doen maar dat masker ophouden was heel lastig. Ik kan prima werken, het lukt me allemaal wel maar tegelijkertijd jezelf alleen maar tegenhouden. En ja, dat masker is nu helemaal af. Geen maskeren meer want ik ga mezelf niet ermee helpen. Na een paar weken is de heftigste emotie weg maar is het lichaam moe. Ik kan misschien nog maar de helft van wat ik op een dag kon en met de kleinste inspanning ben ik buiten adem. Waarom? Het is niet mijn conditie maar de hoge ademhaling die me nu nekt. Ademhalingsoefeningen doen en rust vinden. Of juist een je hartslag verhogen. De beweging opzoeken is het advies en dat is soms best lastig als je je al moe voelt. Maar ik doe het en dat voelt goed.

Ik ben met verschillende mensen in gesprek en er zijn een aantal dingen die me nu helpen om niet meer te gaan vechten. Het gevoel dat je niet weet waarom iets zo is ben ik langzaam aan het loslaten. Het is nu even zo en dat is de waarheid. Helpt het als ik het weet, ja. Maar ik help mezelf niet als ik het me te veel kost. Op het werk probeer ik mijn rust op momenten te zoeken, de keuze maken in fysiek minder heftige activiteiten en hou ik bij wat ik op een dag doe. Wat me lukt qua energie en wat me op dit moment te veel kost. Even een reset van het normaal en ja, in kleine stappen kom ik er wel. De leuke dingen zoeken die we energie geven. Mezelf de rust gunnen.

Het feit dat ik dit nu kan schrijven betekend dat er al een belangrijke stap is gezet. Ik kom er zeker wel weer. Met dit artikel wil ik delen dat ook mindere fases niet erg zijn. Dat het soms makkelijk is om je er niet aan toe te geven en door te gaan. Maar stel je dan de vraag: Ben je dit gevecht tegen jezelf aan het winnen of doe je jezelf alleen maar meer pijn?