Onbekendheid kan wat met je doen maar wat als juist het bekende je stress geeft? Herinneringen, momenten of gedachten die je bij je bekend zijn maar die liever niet meer hebt. Een soort van (mini) trauma’s die af en toe om de hoek komen kijken om je er even aan te herinneren dat het er nog is.
Het zijn de kleine dingen, nu het geval een terugkerende enkelproblemen. Hoe gaat het werk het oppakken, wat als ik er echt een langere tijd uit lig en ga ik het delen met iedereen. Zoveel dingen die een vorige keer niet heel lekker liepen en dan nu de stress dat het weer gaat gebeuren. Gelukkig zijn dit gedachten die ook vrij snel weer wegvagen en het deze keer beter is opgepakt. Wat ik zei, het zijn van de mini momenten die altijd een weggetje vinden in de hersenen om te kunnen blijven zitten en eruit komen wanneer ze willen. Ik weet niet of dit specifiek geld voor iemand met autisme maar het is wel zo dat mensen met autisme dingen anders verwerken en dus ook anders dingen opslaan. Ook is het soort van algemeen bekend dat mensen met autisme meer stress ervaren en daarom ook meer trauma’s kunnen hebben dan mensen zonder een diagnose.
Juist het punt dat er als iets bekend is de voorspelbaarheid maar dat het ook meer gevolgen kan hebben als je minder goed tegen verandering kan. Dit is ook heel erg wisselend want bij mij ligt het vooral aan de hoe ik ergens op heb ingesteld. Weet ik dat ik flexibel moet zijn dan ben ik flexibel, weet ik wanneer ik verantwoordelijkheid moet dragen dan draag ik dit en handel ik hiernaar. Aspecten als de hoeveelheid energie, andere gebeurtenissen of welke mensen ik om me heen heb maken het of ik wel of niet goed kan hebben. Oja en of het nog lukt om te maskeren. Het bekende geeft een veiligheid die heel fijn kan voelen maar ook zomaar weg kan gaan vallen.
Ik heb het al eerder gezegd maar het maskeren heeft ook zeker invloed op dit onderwerp. Wat als je in een bekende situatie zit waar maskeren onderdeel van is. Veel mensen hebben dit op werk of bij sociale verplichtingen. Stap je in de bekende situatie, gaat je masker op en die je je dingen. Eenmaal eruit het masker weer af, als dat lukt. Ik heb wel eens in situaties gezeten dat ik juist het bekend heel onprettig vond omdat ik juist mijn masker ging opzetten. Om zo wel de dag door de komen of een beetje leuk over te komen. Dit is natuurlijk niet iets wat je wil maar het is ook een overlevingsmachanisme die aan gaat. Stap voor stap even dat masker afdoen kan maar toch blijft er een gevoel hangen en dat gaat niet zomaar weg.
Er is geen goed of fout aan het bekende. Soms is het heel fijn maar soms kan mij het ook echt vervloeken. Het kan me soms meer onrust geven dan het onbekende en dat klink heel gek als je kijkt naar het typische beeld van autisme. Maar weetje, het leven van die neurodivergent is, is nooit normaal. Het is heel “Neurmaal”!
Geef een reactie